“Tell me and I forget, teach me and I remember, involve me and I learn.” Benjamin Franklin

Nog maar drie weken geleden begon Frans Droog met zijn initief om Blimage naar Nederland te halen. Ik vond het erg leuk dat hij ook aan mij, net opnieuw begonnen blogger, dacht en schreef Die eenzame auto over het zien van de nieuwe CAO als kans in plaats van bedreiging. Ik gaf het stokje onder andere door aan Inger die Samen schreef over haar ontdekking dat je ook in het onderwijs samen vaak nog meer bereikt dan alleen en aan Margot die Route schreef over de weg die ze heeft afgelegd om te komen waar ze nu staat als juf.

Esther twijfelt al een tijdje over het wel of niet beginnen van een blog. Ik vind dat ze het gewoon moet doen omdat ik weet dat ze ons veel te brengen heeft. Eerder schreef ze al een Onderwijsmoment en eigenlijk vond ze dat schrijven toch wel erg leuk. Ze accepteerde dan ook direct mijn uitdaging en daar is het volgende verhaal uit voortgekomen.

“Tell me and I forget, teach me and I remember, involve me and I learn.” Benjamin Franklin

Van Anita ontving ik 4 foto’s waar ik uit mocht kiezen voor de #blimageNL uitdaging.

De keuze voor een afbeelding was niet moeilijk. Dit jongetje achter het stuur trok meteen mijn aandacht. De handen die het stuur stevig vast hebben en de focus van het kind op het stuur, prachtig!

Ik moest denken aan de tijd dat ik rijlessen volgde. Ik had één doel: mijn rijbewijs. In de voorbereiding had ik uitgezocht wat ik moest doen om dit doel te behalen. Ik moest mijn theorie- en praktijkexamen halen. Het eerste stuk kon ik zelf. Ik kocht een boek en nam de kennis in me op. Bij het tweede deel had ik hulp nodig. Ik zocht welke rijschool het beste bij mij paste en nam lessen. Ik kroop achter het stuur, gespannen en gefocust. De rijinstructeur nam naast mij plaats. Stuurloos, maar met een rem. Hij nam met mij de stappen tot mijn doel door. In de maanden die volgden coachte mijn instructeur zich suf want een geboren bestuurder bleek ik niet te zijn. Ik verloor mijn doel soms uit het oog, maakte fouten en verloor soms mijn focus. Daar was altijd mijn instructeur om me te helpen, te coachen en soms keihard op de rem te trappen.

In het onderwijs willen we dat leerlingen ontwikkelen en leren. Hoe gaaf is het als dit kan vanuit de betrokkenheid van het kind zelf? Als leerkrachten kunnen we, met onze kennis en kunde, leerlingen helpen om hun doel scherp te stellen. De leerling heeft het stuur van zijn ontwikkeling in handen, is betrokken en gemotiveerd, maar staat er niet alleen voor. Samen met mij, de leerkracht, op zoek naar de juiste weg om het doel te bereiken. Als leerkracht mag je coachen, ondersteunen, bijsturen en af en toe op de rem trappen. En vervolgens samen vieren dat een doel is behaald. Dat maakt ons beroep zo ontzettend mooi!

Nu weet ik het zeker, Esther moet ook een blog beginnen! Graag reacties, ik hoop dat we haar kunnen verleiden om meer te schrijven!

Afbeeldingen blimageNL en stelkaarten

Hierbij de afbeeldingen om te gebruiken voor #blimageNL. Het zijn foto's die ik zelf gemaakt heb, benieuwd wat voor associaties dit bij jullie oproept.

Margot schreef een mooi blog over haar route bij deze afbeelding.

Natuurlijk ging het bij mij gelijk weer borrelen met de vraag wat ik in de klas zou kunnen met het idee van Blimage. Maar eigenlijk hoef ik dat zelf helemaal niet meer te bedenken. Tim heeft hier een aantal jaar geleden al mooie afbeeldingen voor gevonden en daar mooie kaarten van gemaakt die je kunt gebruiken als stelopdracht in de groep. Kijk ook eens verder op zijn site, zeker de moeite waard!

Schrijfkaarten Tim - deel 1

Schrijfkaarten Tim - deel 2

Schrijfkaarten Tim - deel 3

Die eenzame auto...

Nog maar een paar dagen weer aan het bloggen en nu stuurt Frans Droog (toch niet de minste!) mij op Twitter al een uitdaging om mee te doen aan #blimageNL.

Omdat ik uitdagingen nooit uit de weg ga - sterker nog - omdat uitdagingen zijn wat voor mij het vak zo leuk maakt is hier dan mijn blog.

Ik mocht kiezen uit vier afbeeldingen, maar onderstaande afbeelding was voor mij het meest herkenbaar. 

De nieuwe CAO gaat in per 1 augustus. Er is inmiddels al heel veel over gezegd en geschreven, en wat ik voorbij zie komen is vrijwel altijd negatief. Ik heb met name al veel voorbij zien en horen komen over het verplicht terug moeten komen op een aantal lesvrije dagen. Het beeld bij velen is dat er vrije dagen worden afgepakt. Wat mij betreft wordt daar echter een denkfout gemaakt. 

Ik denk dat we allemaal wel heel vaak de gesprekken hebben gevoerd met mensen die zelf niet in het onderwijs zitten en die denken dat we in de zomer zes weken vrij hebben en ook de rest van het jaar niet zoveel doen... Wie de moed nog niet verloren heeft gaat het gesprek aan en benoemt dat je in een lesweek juist veel meer uur maakt dan iemand met een kantoorbaan en dat je in de zomervakantie ook echt niet zes weken lang niets doet. Hoe je de verdeling maakt is wisselend, maar de meesten van ons zijn in de vakantie toch echt een aantal dagen bezig voor school. Ik heb in de eerste week nog een dag op school 'gerommeld', ik heb nog wat openstaande plannen geëvalueerd en ga zo maar door. Kleine klusjes, maar bij elkaar toch wel twee dagen werk denk ik. Tussendoor doe ik nu wat kleine dingen als ik er zin in heb, gewoon omdat het zo lekker is om zonder druk erachter te werken en het gewoon weg te leggen als je geen zin meer hebt omdat buiten de zon schijnt. De laatste week heb ik echt voor school gereserveerd. Het inruimen van mijn lokaal, het vooruit kopiëren van werkbladen, het schrijven van de nieuwe plannen, het maken van roosters, het updaten van de klassenmap en ga zo maar door. Vrijwel iedereen in het onderwijs maakt in de 'vakantie' tijd vrij om dit soort klussen te doen. Op sommige scholen is het altijd al verplicht om dit een aantal dagen op school te doen, op andere scholen is het helemaal aan de leerkrachten zelf, als je maar op maandag kunt starten met je nieuwe schooljaar. 

Dit hebben we altijd al gebruikt om te weerleggen dat we zes weken vrij zouden hebben. Maar waarom maken leerkrachten dan nu zelf ook deze denkfout?

Ik denk dat het vooral te maken heeft met het moeten... leerkrachten zijn gewend aan vrijheid en voor velen voelen al die losse uurtjes die ze her en der maken in een vakantie blijkbaar als minder bedreigend dan een aantal verplichte dagen. Zelf hoop ik juist dat deze nieuwe regeling gaat zorgen dat mijn auto niet die enige eenzame auto gaat zijn. Het lijkt me goed om tijdens zulke dagen met elkaar te zorgen dat alles klaar is voor een nieuw schooljaar. Of het nu gaat om het klaarmaken van je lokaal, het op orde hebben van je plannen of het samen verdiepen in de nieuwe methode die dat jaar gebruikt gaat worden. Het nieuwe schooljaar begint op maandagochtend en dan moeten we er met elkaar klaar voor zijn. Daarom gaan we nu stoppen met het klagen en gaan we weer doen waar we al die weken voor betaald worden: goed onderwijs voorbereiden, geven en evalueren.